Çalıştığım firmada muhasebe ve para işine bakıyordum.

Salman adında bir kepçe operatörümüz vardı. Çok düzgün, çalışkan ve becerikli bir insandı. Yok diye bir şey bilmez, her işe koşarak giden güler yüzlü bir insandı. İş bitimi eve gitmeden önce berber dükkânında iki üç saat çalışır sonra eve giderdi. Öğle paydosunda İhlas'ın küçük el ve ev aletlerini işçilere satıp para kazanmaya çalışıyordu. Yani gün içinde üç işi birden yapıyordu. Evini geçindiriyor ayrıca Sincan da bir kooperatife taksit ödüyordu, ben dâhil durumunu bilen herkes saygı duyuyor takdir ediyorduk.

Bir gün geldi, memleketten gelen kardeşine iş istedi. Kardeşi hastaymış yıllardır anne babasının yanında kalmış, hiç mesleği yokmuş, hiç çalışmamış. “Bekçilik yapabilir” dedi.

Yardımcı olmamı istedi. Salman'ın hatırına, işini ayarladık çalışmaya başladı. Bir ay sonra, Salman yanıma geldi kardeşi için “Hastaymış, gitmek istiyormuş” dedi.

“Hayırlısı önce sağlık” dedik çıkışını verdik.

Bir kaç ay sonra bir gün Salman yanıma geldi “Abi avans istiyorum, hem de çok para lazım, ben yanmışım abi hem de nasıl, ölmüşüm ben abi, bana ancak sen yardım edersin”

“O hasta kardeşim vardı ya, hayatında hiç çalışmayan, bekçiliği bırakıp giden, kız kaçırmış, kızın

Ailesi düğün ve para istiyorlarmış, aksi halde kardeşimi öldüreceklerini söylemişler.

Annem babam telefon ettiler, perişan olmuşlar, çaresiz kaldım, benim derdim bu" dedi.

Salman'ın yüzüne baktım gerçekten perişan, adamcağız günde üç değişik iş de çalışıyor zar zor geçiniyor, içimden bu ne ya dedim. Canım sıkıldı, kızdım, bırak karışma öldürsünler dedim. Salman “Abi inan öyle bir şey olursa ben de üzülmem, ama babam telefonda ağlıyor, koskoca adam ağlıyor, ben buna dayanamıyorum, beni bu öldürüyor, o yüzden bu para işini hal etmem lazım, olmadı yıllarca taksitini ödediğim Sincan da ki kooperatif evimi satarım “dedi.

Evet Salman bir Amerikan vatandaşı olsaydı, bu yetenek ve çalışkanlığı ile ilerisi daha da parlak bir iş adamı olurdu. Bizde ömür boyu ayağındaki bu toplumsal kültürel prangayla beş adım ileri gidemez, bir kooperatif evi bile zor nasip olur, yanlış yapan birey yanlışın bedelini sadece kendisi ödemiyor, bedelini tüm aile fertleri ödüyor.

Şöyle bir çevrenize bakın, her ailede böyle acı olaylar vardır. Bir kardeş kumar oynar herkes perişan. “Bu hayatı ben seçtim, kumar ile evliyim, kimse karışmasın, bu işin bedelini de zevkini de acısını da ben yaşıyorum” diyen çıkmıyor. Başta anne baba olmak üzere aile sorumluluk duyuyor, bireysellik yok. Doğuda aile içi benzeri olaylarda, bir de namus meselesi, olaylarla hiç ilgisi olmayan insanların hayatları kararıyor, küçük çocuklar bile feda ediliyor.

Kapitalizm çabuk gel, bizde bireyselleşelim, her koyun kendi bacağından asılsın. Sadece kasaptaki ölü koyunlar kendi bacağından asılmasın. Şimdi diyeceksiniz bir olay anlattın peşinden bir sürü yorum, evet haklısınız yorum da bizim toplumsal hastalığımız, hikâye anlatıcısına biraz torpil geçin.

Merak ettiniz Salmanı değil mi? Para işini o gün bir şekilde hallettik. Daha sonra ne tür fırtınalarla karşılaştığını bilemem.

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız