Sitare Şahin ile yaptığımız söyleşinin üçüncü bölümünde biraz doğa felsefesi yaptık.

- Sitare, herkes de çevreyi bozmuyor herhalde. Doğayı düşünen bayağı da bir insan var. Değil mi?

Ben şöyle durumlarla karşılaştım. Çok enteresan. İşte çevreci olan ve doğanın tahrip olmasına karşı çıkan bir takım insanlar kendilerine imkân tanındığında o ormanın içine ev yaptılar. Kooperatif kurup ormanı yeşil alandan çıkarıp yaptılar bu evleri. Ben insanın bir laboratuar hatası olduğunu düşünüyorum. Yani programları doğru çalışmıyor. Şefkat programı yok örneğin. Sevgi programı eksik. Seviyorum derken ihtiyacım var diyor. İhtiyaç bitince sevgi de bitiyor. Bu programların eğitim yoluyla insana montesi gerekiyor. Bu da oldukça zor bir şey. İnsan zor öğrenen bir canlı. Her organı yarım yamalak çalışıyor. Yani hangi akıllı canlı yaşadığı çevreyi bu kadar mahveder.

Hayvanlarda zeka olsaydı

- Hayvanlarda zeka olsaydı daha mı iyi olurdu? Yoksa daha mı kötü olurdu? Zekâdan şunu kastediyorum. Mesela zekâ alet kullanma yeteneği ise, diyelim ki şempanzeler çakmak kullanmayı öğrendiler.

Ormanı yakarlardı tabi.

- Veya orangutanlar silah kullanmayı öğrendiler.

Birbirini vururlardı.

- Bazı düğünlerde görüyoruz, tabi orangutanların ne yaptığını. Zeka tehlikeli bir şey o zaman.

Akılla birleşmediği zaman zeka çok tehlikeli tabi. Bazı anneler diyorlar ki,”Benim çocuğum çok zeki”. Ben üzülün diyorum. Aklı var mı? Ona bakın.

- O zaman zeka tehlikeli bir şey ise, hayvanlarda zeka olmaması iyi bir şey.

Bir de şu var. 1000 yıl önceki maymunlarla şimdikiler aynı. Ama insanlar aynı kalamıyorlar.

- Çok da hızlı değişiyoruz herhalde.

Çok fazla. Ben buna gelişme demiyorum. Ama değişme çok fazla. Etrafımıza tel çeke çeke sonunda yok olup gideceğiz. Çok da üzüleceğimi zannetmiyorum.

- Lanet olsun böyle insan nesline diyebilir miyiz?

Haha hah hah hah

İnsanın canlılık zincirinde yeri yok

Şöyle deniyor değil mi? İşte biz bir zincirin halkalarıyız deniyor. Bu halkalardan birisi çıkınca kopuyor zincir değil mi? Arıyı çıkarıyoruz, insanın sonunu getiriyor. Karıncayı çıkarıyoruz. Aynı. Ama insanı çıkarınca ne oluyor? Hiçbir şey olmuyor. Demek ki, insanın bu zincirde yeri yok.

- İnsan nesli yok olursa canlılığa faydası bile olabilir o zaman. Peki beslediğin kedi köpekler ne olacak o zaman?

Yani ben yok olursam mı? Onlar kuş yer, böcek yer yaşarlar. Zararı onlara insanlar veriyor. Bilsem ki, zarar vermeyecekler, salarım köpeklerimi. Kaç tane hayvan öldürdüler. Bakma benim korkumdan bir şey yapamıyorlar artık.

Köylüler jandarmadan değil benden korkuyorlar

Bak başımdan geçen bir olayı anlatayım; Geçenlerde jandarma komutanı ile karşılaştım. “Ya Sitare Hanım, bir şey sorabilir miyim?” dedi. Ben de “tabi, buyurun” dedim. “Siz hayvan sevgisi deyince, sadece kedi, köpek sevgisi mi anlıyorsunuz?” dedi. Ben de, “yok olur mu öyle şey?” dedim. “Biz bütün hayvanların yaşam hakkını savunuyoruz” dedim. O da, “1geçenlerde bir şikâyet olu. Buradan epey uzakta bir köye gittim. Adamın ağılına vahşi köpekler girmiş. Birkaç tane keçiyi öldürmüşler”. Adam da şikâyet etmiş. “Adama dedim ki” dedi. “Kardeşim madem sen gördün niye vurmadın köpekleri?” O da, “Komutanım, nasıl vurayım? Şu ilerideki köyde bir kadın var, herkesi mahkemeye veriyor. Korktum vurmaya” demiş.

Korku çok önemli. İnsanı yöneten şeydir korku.

- Aferin sana. Bak senden korkuyor. Jandarmadan korkacağına.

Başka türlü durduramıyorum. Bizim köyde zehirlenme bitti mesela. Korkudan köpekleri zehirleyemiyorlar.

Ben bir de onlara şunları söyledim; “Görürseniz vahşi köpeklerin ağıla saldırdığını, nefsi müdafaadır.”

- Bir de yaz için alınan köpekler var. Yaz bitince bırakılıyor. Bilhassa Zekeriyaköy filan.

Evet, onlar da ayrı bir facia.

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız