Değerli dostlar, Maltepe Üniversitesi Radyo Sinema TV Bölümü hocası Hakan Aytekin’in bir şiirim üzerine yazdığı yazıyı paylaşıyorum.

ERZİNCAN ABDALI: ALİ EKBER ATAŞ

Zerrede Kainat Göründü Bana

Gözelerden yağmur oldum boşaldım

Pir sözüne adlandım dosta yol oldum

Dara durdum ikrar verdim el aldım

Zerrede deryayı sezdirdi bana

Gönül taslarına doldum boşaldım

Bağban oldum dost bağını dolandım

Pervaneyim aşk odunu kuşandım

Zerrede deryayı gösterdi bana

Hazır mülk eyledik akan zamanı

Bizden evvelkiler yığmış harmanı

Yüzüp geçtiğimiz koca ummanı

Zerrede kainat göründü bana

Sözlerinde gülbenk olup çağladım

Umman geçip bir zerrede boğuldum

Çocuk idim pir darında sınandım

Evveli ahiri buldurdu bana

30.08.2022/Kartal

***

Ali Ekber Ataş'ın dizelerini okuyunca sabah sabah içim ısındı,.

Dedim ki kendi kendime, “Yahu ben bu adamın bir sürü şiirini okudum, ama bunu çok sevdim.

Niye? Niye acaba?” sonra da kendi kendime yanıtladım:

“Çünkü bu bugünün şiiri değil, bu bir geleneğin süzülmüş hali”. Belki de gençliğinde bile böyle bir şiir yazmamışsındır. Ama şu kesin ki, Anadolu deyişlerinin sözcükleri (imgeleri değil), felsefesi, ideolojisi ve hepsinden önemlisi anlaşılırlığı bir kod olarak zihnine işlemiş. Bu düşünce beni günümüzün şiiriyle bir muhasebeye soktu.

Pek çok şiiri anlayamıyorum?

Niye?

Niye imgeler bizi sınava çekiyor?

Anlama yetimizin sınırlı, kısıtlı olması bir etken olabilir ama anlatamama, anlatmak isteğini saklama da bir etken olamaz mı günümüz şiirinde?

Ustalık mı desek, bilemedim. Yüzyılların farkına varmadığın birikiminden yararlanarak deyiş yaz dostum. Ortak yaşamın, yaşama ortaklığının ve ortak sözcüklerin dünyasında dolaş. İmgeler kendisini bulur ve anlatır zaten…

Anlayabiliriz de.

Aklına sağlık Erzincan abdalı…

Hakan Aytekin

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız