Anadolu’nun ortasında,

uçsuz bucaksız bozkırın sarı sessizliğinde büyüdük biz.

Yazın kavurucu sıcağında toprağın kokusunu içimize çektik,

kışın ayazında soba başında hayaller kurduk.

Tozlu yollar, çatlamış eller,

ama tertemiz bir inanç vardı içimizde.

Köy okulunun dar sıralarında başladık öğrenmeye,

bir kara tahta, bir tebeşir, bir umut…

Mescitlerde, sade sözlerle,

iyiyi, doğruyu, hakkı dinledik.

Dünyaya açılan kapımız ne ekranlardı ne de şehirler;

bizim penceremiz halk kütüphaneleriydi.

Raflarda dizili kitaplar,

bize başka çağları, başka mücadeleleri fısıldardı.

Okuduk, öğrendik,

ama belki de en çok inanmayı öğrendik.

Dediler ki:

“Tehlike var.”

Dediler ki:

“Vatan elden gidiyor.”

Biz de sorgulamadan, durup düşünmeden,

kendimizi meydanlarda bulduk.

Kalabalıkların içinde sesimiz çoğaldı,

ama aklımız bazen kayboldu.

Zaman geçti…

Sis dağıldı…

Anladık ki,

düşman sandıklarımız çoğu zaman düşman değilmiş,

dost bildiklerimiz ise sandığımız kadar dost kalmamış.

Bizi sağcı diye, solcu diye ayırdılar,

aynı toprağın çocuklarını birbirine kırdırdılar.

Biz kavga ederken,

birileri uzaktan izledi,

sessizce, sinsice, sabırla.

İnancımızı kullananlar oldu,

kutsal olanı çıkarına alet edenler…

Sözde yol gösterenler,

yolu kendi çıkarlarına çevirdiler.

Bugün bakıyoruz da,

o kenarda duranlar şimdi en önde,

o susanlar şimdi en yüksek sesle konuşuyor.

Ve biz…

kimi yorgun, kimi kırgın,

kimi hayattan kopmuş,

kimi toprağa düşmüş…

Bir nesil,

belki de en ucuz şekilde harcandı.

Ama yine de içimizde bir şey eksilmedi:

bu toprağa olan sevdamız.

Bayrağa baktığımızda hâlâ aynı titreyiş,

vatan dediğimizde hâlâ aynı ağırlık var yüreğimizde.

Biz sevmeyi unutmadık,

ama güvenmeyi zor öğrendik.

Dün omuz omuza yürüdüklerimiz,

bugün sırtımızda iz bıraktı.

En derin yaralar,

en yakından geldi.

Ve şimdi soruyoruz:

kimdi gerçekten yol gösteren,

kimdi yolu satan?

Zaman her şeyi açığa çıkarıyor.

Maskeler düşüyor,

sözler unutulsa da yapılanlar kalıyor.

İçimizde bir ateş var hâlâ,

sönmeyen,

ama artık daha sessiz yanan.

Bu bir öfke değil yalnızca,

bu bir hatırlayış,

bir ders,

bir uyanış.

Geçmişin yüküyle değil,

bilinciyle yürümeyi öğrenenlerin hikâyesi bu.

Ve belki de en önemlisi:

aynı hataya bir daha düşmemek için

hafızayı diri tutmanın hikâyesi…

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız