Çanakkale cezaevindeyken bir yapışkanda: “Alternatifim yok” yazıyordu.

El işi olarak dekore ettiğim aynaya o yapışkanı yapıştırdım.

Arkadaşlar gülüyorlardı. “Senin alternatifin yok, koğuşta kalmıyorsun, hücrelerde tek başına yaşamayı seviyorsun” derlerdi.

Aradan onca yıl geçti nereden aklıma geldiyse bu yazıyı düşünmeye başladım.

Ülkücülük, o dönemde en güzel fikir olarak beynimize işlenmişti.

Cezaevinde öz eleştiri yapma imkânımız olunca, ideal ile pratiğin uymadığını fark ettik.

O dönemlerde Ülkücüler arasında ayrılmalar kopmalar başladı.

Kimi tarikatçı, kimi radikal İslamcı, kimi Türkçü olarak saflarını belli ediyorlardı.

Ben alternatifsiz olduğum için en büyük darbeyi Ülkücülerden gördüğüm için çok şeye karşıydım.

Bağımsızlar diye bir koğuş vardı bir ara orada kaldım.

Her kesimden, koğuş arkadaşlarıyla uyuşmayanlar, itirafçılar vs vardı.

İdarenin idare ettiği bir koğuştu.

İslamcı Edip Yüksel ile devamlı tartışırdık.

O selefi ben koyu Ehli Sünnetçiydim, (Türkiye gazetesi yayınları sayesinde).

Zamanla ufkumuz açılmaya başlayınca hatalarımızı düşünce ve pratik olarak görmeye başladık.

TKP’nin kurucularından Doçent Fatma Bursalı ile cezaevi idare bölümünde devamlı karşılaşırdık.

Kendisiyle siyasi konuşmalarımız olurdu.

Bir gün: “Ahmet İslam ve Ülkücülük nedir? Anlatır mısın?” demiş, gülmüştüm.

“Abla Doçent olmuşsun daha iyi bilirsin.” Dediğimde:

“İnan bu güne kadar bu iki ideal hakkında hiç kitap, makale okumadım.” Demişti.

“Sen Marksizmi okudun mu?” dediğinde:

Önümdeki Anti Marksist kitapları göstermiştim.

Tabi hepsi eleştiri babındaydı.

Tabi bunu tek başıma kaldığım hücrede okuyup araştırarak fark ediyordum.

Bir defasında Ülkücü koğuştan ayrılıp, hücreye geçince koğuş başkanı ile kavgamız oldu.

O iyi yönetemediği düşüncesiyle bana düşman olmuş hatta saldırmıştı. Hâlbuki onunla ve arkadaşlarıyla çok iyi anlaşıyorduk.

Yalnızlığı seçerken, okuyup araştırdığım konularda yönlendirilmek istemiyordum.

Koğuşta olunca fikrimizi açıklayınca karşı çıkanlar ile kavgaya varacak tartışmalar oluyordu.

Cezaevinden çıkınca çok az Ülkücü ile görüştüm, samimi aydın kişilerdi onlar.

Fakat genellikle hapishane çıkışlılara karşı tavırlıydılar, tepeden tırnağa kadar.

İnfazım Ülkücü polisler tarafından yakılınca yurt dışına çıkmak zorunda kaldım.

Yurt dışında başka bir atmosfer ile karşılaştım,

Kendilerinden üstün fikirli konumda olanları istemiyorlar, aşağılıyorlardı.

Kader bizi onların tarafına sürüklemişti, onlardan da fersahlarca uzaklaştım.

Kader bizi o dönemlerde düşman gördüğümüz Demokratik solcular ile bir araya getirdi.

Konuştuk, tartıştık aslında vatan sevgimiz fikirlerimiz aynıydı.

O dönemlerde hiç unutmam Şevket Süreyya Aydemir’in: “Suyu Arayan Adam” kitabını almıştım.

Ülkücü büyüklerimiz kızdılar ve o kitabı imha ettiler.

“Komünistlerin kitabı okunmaz” diye.

Oysa sonraki yıllarda okuduğumda çok şaşırdım.

Ülkücülük 1970’li yıllarda başlamıştı.

Şevket Süreyya Aydemir bizim fikrimizi 1959 yılında yazmış açıklamış,

Ülkücülük, mefkûre, Türkçülük ne ararsak bu kitapta vardı.

Aklıma Sultan Galiyev geldi.

Sovyet Rusya’daki Bolşevik ihtilalinin ilk dört önderinden birisi.

Ateist olmasına rağmen, Müslümanların, Türklerin sömürülmesine karşıydı.

Türk Sosyalizmini savunuyordu.

Sol tabi ki Türkçü, Turancı olduğundan Galiyev’i yok saymıştı bu güne kadar.

Atila İlhan’ı da hep iğreti gördük, oysa çok güzel fikirler üretiyordu.

Şimdi Marksist bir sol görüşlü ile Türk Milliyetçisi ben şu anda Galiyev çizgisinde birleşiyoruz.

Fakat hala bu gerçekleri görecek sağ ve soldan pek az insanımız var.

Günümüzde Sömürgeler Enternasyonaline karşı geçmişin hatalarını temizleyerek yeni bir fikri platform oluşturmamız gerekmektedir.

Bizim neslin anlayacağı ne sağ ne sol kalmıştır.

Yeni ufuklara doğru, aydınlanmak için aslında Atatürk’ü iyi okumak anlamak gerekir.

Yasaklar ile gerçekler öğrenilmez

Neyse yine benim Alternatifim yok diyorum.