Kahramanmaraş’ta yaşanan ve bir öğrencinin okula birden fazla silahla gelmesiyle gündeme gelen olay, artık göz ardı edilemeyecek bir gerçeği yüzümüze çarpmaktadır: Okullar artık sadece eğitim verilen yerler değil, aynı zamanda toplumdaki sorunların yansıdığı alanlara dönüşmektedir.

Bu tür bir olay karşısında sormamız gereken ilk soru şudur: Bir çocuk bu noktaya nasıl gelir? Şiddet, bir anda ortaya çıkan bir davranış değildir. Aksine, uzun süre biriken öfkenin, anlaşılmamanın, ihmalin ve bazen de yanlış rol modellerin sonucudur. Aile içinde yaşanan iletişim eksikliği, baskıcı ya da ilgisiz tutumlar, çocuğun duygularını sağlıklı şekilde ifade edememesine yol açar. Bu bastırılmış duygular ise zamanla kontrolsüz bir şekilde dışa vurulabilir.

Öte yandan, günümüzde şiddetin medya ve sosyal çevre aracılığıyla giderek normalleştiği de inkâr edilemez. Gençler, sorun çözme yöntemi olarak iletişim yerine güç ve korku yaratmayı öğrenebilmektedir. Buna bir de akran zorbalığı eklendiğinde, okul ortamı bazı öğrenciler için güvenli bir yer olmaktan çıkıp bir baskı alanına dönüşebilmektedir.

Ancak bu olayları sadece bireysel nedenlerle açıklamak yetersizdir. Asıl sorun, bu sürecin erken fark edilip önlenememesidir. Bir öğrencinin okula silahla gelebilmesi, ciddi güvenlik ve denetim eksikliklerini de gözler önüne sermektedir. Aynı zamanda bu durum, öğrencilerin psikolojik durumlarının yeterince takip edilmediğini de düşündürmektedir.

Peki, çözüm nedir?

Öncelikle okullarda rehberlik ve psikolojik danışmanlık hizmetleri güçlendirilmelidir. Öğrencilerin sadece akademik başarıları değil, duygusal durumları da yakından takip edilmelidir. Riskli davranışlar erken fark edilerek gerekli müdahaleler yapılmalıdır.

Ailelere de büyük sorumluluk düşmektedir. Çocuklarla sağlıklı iletişim kurmak, onları dinlemek ve anlamaya çalışmak, şiddetin önlenmesinde en temel adımdır. Baskı ve korku yerine güven ve anlayış ortamı oluşturulmalıdır.

Ancak burada kritik bir çizgi vardır: Anlamak, mazur görmek değildir.
Bir bireyin neden bu noktaya geldiğini analiz etmek gerekir; ama bu, yapılan şiddeti haklı çıkarmaz.

“Çok pişman” söylemi, eğer dikkatli kullanılmazsa, mağdurların yaşadıklarını ikinci plana iter. Oysa odak noktamız, failin duyguları değil; ortaya çıkan tehlike ve bunun tekrar yaşanmaması olmalıdır.

Bu nedenle çözüm, duygusal tepkilerle değil, sistemli adımlarla mümkündür. Okullarda psikolojik destek mekanizmaları güçlendirilmeli, öğrencilerin davranışları erken aşamada takip edilmelidir. Aileler çocuklarıyla daha açık ve sağlıklı iletişim kurmalıdır. Okul güvenliği ise sadece kâğıt üzerinde değil, fiilen etkili olmalıdır.

Sonuç olarak, Kahramanmaraş’ta yaşanan olay bize acı bir gerçeği hatırlatmaktadır: Şiddeti, sonrasında söylenen sözlerle yumuşatamayız. “Pişmanlık” bir sonuçtur, çözüm değil. Gerçek çözüm, bu tür olayların hiç yaşanmamasını sağlayacak adımları atmaktır.

Bununla birlikte, okul güvenliği de ihmal edilmemelidir. Giriş-çıkış kontrolleri, güvenlik önlemleri ve acil durum planları etkin şekilde uygulanmalıdır. Okullar, öğrencilerin kendilerini güvende hissedeceği alanlar haline getirilmelidir.

Son olarak, toplum olarak şiddeti normalleştiren her türlü yaklaşımı sorgulamak zorundayız. Çocuklara empati, sabır ve iletişim becerileri kazandırılmadıkça, bu tür olayların önüne geçmek mümkün olmayacaktır.

Kahramanmaraş’ta yaşanan olay bir istisna değil, bir uyarıdır. Bu uyarıyı ciddiye almak ve gerekli adımları atmak, gelecekte daha büyük acıların yaşanmaması için hepimizin sorumluluğudur.

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız