Yusuf Tekin'in, "Elimizdeki verilere göre özel okullarda çalışan öğretmen arkadaşlarımız ortalama 40 bin TL civarında ücret alıyor. Eğer asgari ücretin altında ya da insani olmayan koşullarda çalıştırılan öğretmen arkadaşımız varsa bana başvursun." açıklaması, kamuoyunda farklı değerlendirmelere neden oldu.

 

Rakamlar bazen gerçeği anlatır; bazen de gerçeğin yalnızca küçük bir bölümünü gösterir. Asıl mesele, 40 bin liranın bugün bir öğretmene gerçekten insanca bir yaşam sağlayıp sağlamadığıdır.

 

HAYAT PAHALILIĞI RAKAMLARDA DEĞİL, PAZARDA YAŞANIYOR

 

Hayat pahalılığı istatistik tablolarında değil, pazarda hissediliyor.

 

Bugün üç kişilik bir ailenin haftalık pazar alışverişi birçok yerde birkaç bin lirayı bulabiliyor. Market alışverişi, temizlik ürünleri, çocukların ihtiyaçları, ulaşım, elektrik, su, doğal gaz, internet ve telefon faturaları derken maaşın önemli bir kısmı temel ihtiyaçlara gidiyor.

 

Hayat sadece mutfaktan ibaret de değildir.

 

İnsan sadece karnını doyurmak için yaşamaz.

 

Bir aile ayda bir kez olsun dışarı çıkıp yemek yemek, çocuğunu sinemaya götürmek, bir müze gezmek, deniz kenarında oturup çay içmek ya da birkaç saat nefes almak ister. Bunlar lüks değil, sosyal hayatın doğal parçalarıdır.

 

Öğretmeni yalnızca ev ile okul arasına sıkıştırılmış bir hayatın içine mahkûm etmek, ona "Sen sadece ders anlat." demekten başka bir şey değildir.

 

ÖĞRETMENİN DE İNSANCA YAŞAMAYA HAKKI VAR

 

Öğretmen de kira öder.

 

Öğretmen de faturalarını öder.

 

Öğretmen de çocuğunu okutmaya çalışır.

 

Öğretmen de hastalanır.

 

Öğretmen de tatil yapmak ister.

 

Öğretmen de kitap almak, tiyatroya gitmek, kendini geliştirmek ister.

 

Bütün bunları "lüks" olarak görmek, eğitime yapılan en büyük haksızlıklardan biridir.

 

Çünkü öğrencisini geliştirecek olan kişi önce kendisini geliştirebilen öğretmendir.

 

Sürekli geçim kaygısı yaşayan bir öğretmenin mesleki motivasyonunu yüksek tutmasını beklemek ise gerçekçi değildir.

 

ÖZEL OKUL VELİLERİ NEDEN PARA ÖDÜYOR?

 

Burada çok önemli bir soru var: Veliler çocuklarını neden özel okula gönderiyor?

 

Çünkü sınıf mevcudu daha az olsun istiyorlar.

 

Çünkü öğretmenin ilgisinin daha fazla olmasını bekliyorlar.

 

Çünkü disiplinli bir eğitim ortamı arıyorlar.

 

Çünkü akademik başarı istiyorlar.

 

Çünkü yabancı dil eğitiminin daha güçlü olmasını bekliyorlar.

 

Çünkü çocuklarının iyi bir liseye, ardından iyi bir üniversiteye yerleşmesini hayal ediyorlar.

 

Yani özel okulun varlık sebebi, nitelikli eğitim sunmaktır.

 

Peki bu niteliği sağlayacak en önemli unsur kimdir?

 

Elbette öğretmendir.

 

EĞİTİMİN KALİTESİ ÖĞRETMENİN DEĞERİYLE DOĞRUDAN İLİŞKİLİDİR

 

Bir okulun en pahalı binaya sahip olması onu kaliteli yapmaz.

 

Akıllı tahtalar...

 

Robotik laboratuvarlar...

 

Gösterişli kampüsler...

 

Lüks kafeteryalar...

 

Hiçbiri tek başına kaliteli eğitim anlamına gelmez.

 

Kaliteli eğitimin merkezinde öğretmen vardır.

 

Eğer öğretmen sürekli geçim derdiyle boğuşuyorsa...

 

Ay sonunu nasıl getireceğini hesaplıyorsa...

 

Ek ders peşinde koşuyorsa...

 

İkinci bir iş yapmayı düşünüyorsa...

 

O öğretmenden tam verim beklemek kolay değildir.

 

Bu yalnızca öğretmene değil, öğrenciye de haksızlıktır.

 

DÜŞÜK ÜCRET, NİTELİKLİ ÖĞRETMENİ UZAKLAŞTIRIR

 

Başarılı öğretmenler de bir noktadan sonra başka sektörlere yöneliyor.

 

Kimisi özel ders veriyor.

 

Kimisi farklı kurumlara geçiyor.

 

Kimisi tamamen meslek değiştiriyor.

 

Çünkü ekonomik gerçekler bunu zorunlu kılıyor.

 

Bu durumun en büyük zararını ise öğrenciler görüyor.

 

Eğitimde kaliteyi artırmanın yolu yalnızca yeni müfredatlar hazırlamak değildir.

 

Öğretmeni ekonomik olarak güçlü hâle getirmektir.

 

EĞİTİM MASRAF DEĞİL, YATIRIMDIR

 

Bir ülke geleceğini öğretmenleriyle inşa eder.

 

Bugün öğretmene yapılan yatırım, yarının bilim insanı, doktoru, mühendisi, hukukçusu ve girişimcisi olarak bizlere geri döner.

 

Eğitimi maliyet kalemi olarak gören toplumlar uzun vadede çok daha büyük bedeller öder.

 

Çünkü eğitimin ihmali yalnızca bugünü değil, gelecek nesilleri de doğrudan etkiler.

 

MAAŞLARIN SADECE ASGARİ ÜCRETİN ÜSTÜNDE OLMASI YETERLİ DEĞİL

 

Bugün tartışılması gereken konu yalnızca "Asgari ücretin altında maaş alan öğretmen var mı?" sorusu değildir. Asıl soru şudur:

 

Bir öğretmen, aldığı maaşla insanca yaşayabiliyor mu?

 

Mesleğini geliştirebiliyor mu?

 

Kitap alabiliyor mu?

 

Çocuğunu okutabiliyor mu?

 

Ay sonunda borçlanmadan yaşayabiliyor mu?

 

Sosyal hayata katılabiliyor mu?

 

Cevap olumsuzsa, maaşın asgari ücretin üzerinde olması tek başına yeterli değildir.

 

GELECEĞİ İNŞA EDENLER GELECEK KAYGISI YAŞAMAMALI

 

Toplum olarak çocuklarımızın iyi eğitim almasını istiyoruz.

 

Başarılı öğrenciler yetişsin istiyoruz.

 

Uluslararası başarılar gelsin istiyoruz.

 

Bilim üretelim istiyoruz.

 

Ancak bütün bunları gerçekleştirecek olan öğretmenlerimizin ekonomik sorunlarını görmezden gelirsek, eğitim sisteminden mucize bekleyemeyiz.

 

Bir öğretmenin bütün enerjisini öğrencilerine verebilmesi için öncelikle geçim derdinden kurtulması gerekir.

 

Eğitim; yalnızca bina, teknoloji ve reklam değildir.

 

Eğitim; insandır.

 

Ve o insanın adı öğretmendir.

 

Öğretmenin emeğini hak ettiği değerin altında bırakan hiçbir sistem, uzun vadede güçlü bir eğitim sistemi kuramaz.

 

Çünkü kaliteli eğitim; önce öğretmene verilen değerle başlar, sonra öğrencinin başarısına dönüşür. Öğretmeni ekonomik kaygılar içinde yaşamaya mahkûm eden bir anlayıştan, dünya ile rekabet edecek nesiller yetiştirmesi beklenemez. Geleceği sağlam temeller üzerine inşa etmek istiyorsak öncelikle, geleceği inşa edecek öğretmenlerin yaşam koşullarını güçlendirmek zorundayız. 

 

Aksi hâlde tartışacağımız şey öğretmen maaşları değil, göz göre göre kaybedilen nesiller olacaktır.

 

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız